Böyle,
hani,
gözlerin
için,
bir bakış sürmüştüm.
Dudaklarıma sürmüştüm.
Dişlerime, o
hiç hatrıma gelmeyen
siyah saçlarına
sürmüştüm.

Yürümek ve kavak ağaçları
bir dinginlikti senin için.
Güçsüzlük ve bab.
İşte, hani gördüm dünyayı!

Kim bilir beni?
Kim duyar geceleri!
Verdiği ağırlığı bab’sızlığın.

Şimdi geçip giden,
kendini arayan, unutan.
o kelimenin sonuna
hiç ekleyemedim,
harfi,
bab dedim,
dedi.