Merhaba, güzün ya da güz olmayanın ayak sesi olan sen!

Tarihin dengesiz döngüsü senin içine yerleşmiş. Bir gün kıyısı yalın olan bir köşede torunun ile oynamaktaydın. Koşardın. Koşmazdın. Duydum sadece, gözlerim oralarda değildi.

Şimdi koşmak için neye ihtiyacın olduğu konusunda konferans vermek istiyorum. Yığınla insan dolsun ki hepsinin ayaklarında ya da torununun dediğine göre diz içlerindeki yaralarını kontrol edeyim. İnsanlar öyle bir yığınla gelsin ki korku yerine devinme olsun içlerinde. Sonuçta bir ayak ya da torunca bir iç çok mühim acılar ve anılar içerir.

Koştuğunu görmek isterdim. Duymak dediğimiz şey, biraz yavan gibi şu an. Eğer son koşuşlarını görseydim, elindeki helvaları yargılamazdım. Sarıca içtiklerin önemsiz olurdu. Fakat nereden bilebilirdim, son koşuşlarının çok uzaklarda olacağını. Şimdi karnımdaki yokluk, bir hamilenin doğumdan sonraki acılı, anneli, doğurganlı ya da sütlü hali değil. Apaçık kandır içimdeki apaçık hangi mevsim olduğu konusunda kararsız bir göçmen kuş.