Biz Türkler, söz uçar yazı kalır desek de insan fıtratında yüzüne söylenen ağır sözleri unutmayan, buna karşın kendisine atılmış en güzel mesajları unutup giden bir yaradılış vardır. İşte bu yüzden Kuran, söz sanatında ileri seviyelere ulaşmış şair bir topluma ve onların arasından da ümmî bir insana indirilmiştir. Bu ikisi arasında nasıl bir bağlantı kurulacağını soracak olursanız; yazan insan alıntılar yapabilir; yazdıklarını gerisin geriye silebilir. Oysa vahyin Efendimizin ömründe baştan sona yalnızca bir defaya mahsus; iki tekrar ile okunduğunu hepimiz biliyoruz. Çünkü Efendimizin vefatı yakındı, Cebrail Ona iki kez okudu ve okuttu. Öte yandan insan ağzından çıkanları ne bir tıkla silebilir, ne de kimin duyacağına sosyal medyadaki engeller gibi sınırlama getirip karar verebilir. Duymak ve söylemek iki kıymetli nimettir. Sosyal medya ise görmeye ve yazmaya hitap eder. Belki de yüz yüze konuşmalarımızın seyrek ve keyifsiz oluşu bundandır. Kendimizi özleyişimiz ve yalnız kalmayı korkunç bir sessizlik saymamız da bundandır. Belkisi fazla. Bu bir tespittir.